Te drukke week...
Ik heb het weer veel te bont gemaakt en dat merk ik. Een te drukke week, maar wel allemaal leuke en spannende dingen.

Zondag onverwachts Piet op visite (nou ja, niet helemaal onverwachts, hij belde de avond ervoor). Een strandwandeling gemaakt en hij trakteerde op een lekker hapje. Zoals altijd deed hij weer gek en de dames lagen in een deuk! Tja, wie verwacht er nou van opa dat hij een vogelnestje maakt in het speeltoestel?

Maandag was spannend: weer voor het eerst meegelopen met de overblijf. Ik was zelfs nerveus: kon ik dit wel? Zoveel kinderen, prikkels, drukte. De psycholoog had gezegd dat toch alles weer een eerste keer was en ik er alleen maar door het te doen erachter kon komen of ik het weer kon. Nu, het ging behoorlijk, maar ik was moe achteraf. Zo ontzettend moe. Ik maak me gelijk weer zorgen over de PABO. Voorlopig nog maar even rustig aan doen, want al die kinderen, dat breekt me op!

Dinsdag de afspraak met de neurochirurg. Ik hoef niet meer terug te komen, want het gaat goed. Natuurlijk wel rekening houden met de tijd die voor herstel staat: 1 tot 1,5 jaar. Voorheen dacht ik dat dat wel zou meevallen en ik binnen een jaar weer de oude zou zijn, maar nu zie ik het af en toe somber in. Ik sta momenteel stil en alles gaat zo langzaam. Er komt niks uit mijn handen en ik heb nergens zin in. Ik had gehoopt dat wanneer de meiden naar school zouden gaan, alles weer wat meer regelmaat zou hebben, maar ik denk dat ik degene ben die er de meeste moeite mee heeft!
Daarna ging ik met Atie naar Maastricht. Ze had me uitgenodigd en samen treinden we er naar toe (dankzij een kaart van Robert-Jan, dankjewel en gefeliciteerd met je nieuwe baan!). Te laat voor een mooie lunch, maar heerlijk geslenterd en een lekker broodje gegeten. We kwamen natuurlijk thuis met twee vlaaien. Ik heb genoten. Het was al zolang geleden dat we samen eens iets hadden gedaan. Het grappige is dat er dan veel herinneringen bovenkomen aan vroeger.

Woensdag moest ik natuurlijk wel boeten: veel slapen! Gelukkig waren de dames naar een partijtje en kon ik ook 's middags nog even onder zeil.

Donderdag weer drukte. Naar de dokter met Robin voor opgezette klieren en rare bultjes (even aanzien tot volgende week) en vervolgens naar de oogarts met Daan voor een ogentest. Het duurde en duurde en duurde... Druppelen en daarna weer wachten. En het duurde en duurde en duurde... dit dankzij allemaal patiënten van de neurologie afdeling die overal tussen gestopt worden (hoe herkenbaar: ik herinner me een MRI scan en lag dwaas te wachten in bed op de gang toen iemand zei: "die zal wel weer eerder zijn."). Het uiteindelijke resultaat voor Daan is een bril. De sterkte van haar ogen is op zich goed, maar ze kijkt teveel scheel. Op verzoek van Daan wordt er zaterdag een bril uitgezocht, maar wel samen met Marleen. Ik ben benieuwd!

De vrijdag nog te gaan dus, en eigenlijk zou ik weer overblijven, maar ik ben gaar!

gepost door chris om 16:23

 
Daan...
Gisteravond was chaotisch. Rob kwam wat later thuis en ik had al gegeten met de meiden. Hij stelde voor om met de honden even naar het bos bij de Houtrusthallen te gaan. Konden ze even lekker uitrennen. Gijs is altijd al problematisch met lopen en we houden er dan al rekening mee dat hij kan instorten. Dat deed hij dus ook! Na tien minuten zakte het arme beest door zijn poten en kwam na wat heen en weer zwabberen niet meer overeind. Rob en Daan liepen terug met Hendrik om de auto te halen en een paniekerige Robin en ik bleven achter bij Gijs die bijna voor dood midden op het pad lag. Ik dacht werkelijk dat ie een hartaanval zou krijgen. Hij wilde niet meer lopen, dus Rob heeft hem het laatste stuk moeten tillen. Tegen de tijd dat we thuis kwamen was hij weer redelijk hersteld en begon wat bij te komen.

Daan is altijd zo praktisch met alle dieren: geen gezeur, niet in de weg lopen... Die kleine stoere Daan klapte helemaal in. Huilen, dikke tranen en helemaal overstuur. Ze was zo bang dat er wat met Gijs zou gebeuren. Dat werd dus nog verergerd toen Rob mij had overgehaald om nu maar echt naar het ziekenhuis te gaan. Mijn hoofdpijn werd erger.

Mijn Daan werd een piepklein Daantje: "En nu ben ik vanavond al 2 keer geschrokken" en ze kroop op schoot. Allemaal kleine kusjes, knuffels en dikke tranen. De dames werden opgevangen door Moos en Mascha (Dank!) en Robin gedroeg zich waardig als grote zus. Van Daan kreeg ik haar grootste schat mee: de oudste knuffel, zodat ik aan haar kon denken.
In het ziekenhuis werd ik onderzocht en nee, geen scan. Dat was niet nodig. Alles functioneert goed en zou ik werkelijk weer een bloeding hebben, dan zou de hoofdpijn constant zijn. De neuroloog denkt dat de pijnen ontstaan door het weer aaneengroeien van de zenuwen die zijn doorgesneden bij de operatie. Hij was zeer begrijpend en wist me aardig gerust te stellen. Andere pijnstillers mee en dus weer naar huis. Gelukkig maar, want hoe had Rob aan Daan moeten uitleggen dat ik nog in het ziekenhuis zou zijn!

Mijn Daan, ze kan zo stoer zijn, maar heeft een piepklein hartje. Hoeveel verdriet kan een klein meisje hebben?

gepost door chris om 09:56

 
Ik wil een scan...
Aan het eind van deze maand heb ik weer een afspraak met de neurochirurg. Heeft veel tijd tussen de afspraken gezeten: in maart moest ik langskomen en kreeg toen de mededeling dat ik in augustus terug mocht komen. Een half jaar!! Dat vond ik sowieso al teveel dus in mei nog een afspraak gemaakt. En nu is het dus tijd voor mijn augustusdate.

En ik voel me dus de laatste weken helemaal niet prettig: mijn hoofdhuid trekt, ik ontdek steeds meer deuken en zere plekken en blijf bij teveel inspanning hoofdpijn krijgen op een speciale plek vlak achter mijn linkeroog. Natuurlijk heeft angst hiermee te maken ( ik heb hieronder al wel het een en ander beschreven), maar ik wil dus weten of het niet tussen mijn oren zit of tussen mijn oren zit, begrijpt u wat ik bedoel? Ik wil dus een scan! Dus bellen naar de afdeling neurochirurgie:

U spreekt met het antwoordapparaat van de afdeling Neurochirurgie van het Medisch Centrum Westeinde. Op dit moment zijn we gesloten. We zijn geopend op dinsdag, woensdag en donderdag van 9.00-12.00 en van 13.30-16.00.

Het was dinsdagmiddag, 3 uur... Prut!!!

gepost door chris om 18:05

 
Zielig...
Gisteren voelde ik me zielig. Enorm zielig: nutteloos, suf, onaantrekkelijk, saai en vooral niet goed genoeg voor Rob en de kinderen.
Ik was enorm aangeslagen door een bericht op Smulweb van iemand die een jaar geleden een herseninfarct had gehad en regelmatig berichten post over hoe het gaat. Hij had een epileptische aanval gehad een jaar na dato. En dat is een van mijn angsten, want ook ik heb te horen gekregen dat zoiets kan gebeuren. Hij schreef o.a. dat hij zijn vrouw meer gunde...
Gisteren vond ik ergens tussen de steunbetuigingen een berichtje van Rob:

Die onzekerheid, die angst, het niet meer durven vertrouwen op je eigen
lichaam, DAT is misschien nog wel de grootste handicap die hersenletsel
oplevert. Ook de angst dat je niet meer "goed genoeg bent voor je geliefden":
heel begrijpelijk, maar volkomen overbodig.Ik vind het ontzettend knap hoor, je
terugvechten na zo'n enorme klap. Wees daar trots op en vertrouw op jezelf en
jouw mensen.

Het voelde voor mij als een aai over mijn bol en een zoen in mijn nek. Zelfs via via weet hij me toch iedere keer te steunen en me weer zelfvertrouwen te geven. Lieve Rob, dank je wel!

gepost door chris om 08:57