Het is stil in huis!
Wat een rust: de dames zijn een paar dagen bij opa en oma aan het logeren. Slapen, lezen, luieren en eten wanneer en wat je maar wilt. Minder troep en minder was. Geweldig dus, maar tjongejonge, wat mis ik ze. Nog steeds krijg ik 's avonds zo'n blij gevoel wanneer ik ze nog even onderstop en een kusje geef: Wat ben ik blij dat ik jullie nog kan knuffelen en tegen jullie kan zeggen dat ik van jullie hou!

Ik merk wel dat ik snel vermoeid ben: met name in gelegenheden waar veel mensen zijn, dan gaat het allemaal te snel. En natuurlijk na een leuke, drukke dag. Natuurlijk moet je af en toe wel wat opofferen voor zo'n dag wat ik graag doe. Helemaal in superleuk, lief en gezellig gezelschap, zoals vorige week zaterdag met Judith. Geweldige dag met haar en de meiden samen in Blijdorp . De dierentuin wordt steeds mooier, het bulkte van de jonge dieren (schattige babystokpaardjes, ehhh sorry, stokstaartjes) en het weer was super. En natuurlijk voelde alles als vanouds (zoals 20 jaar geleden!). 's Avonds natuurlijk kapot, maar wel zo voldaan en gelukkig; dat je nog steeds van alles kan en mag genieten!

En nu dus even wat typen hier... Ik probeer het met grote regelmaat te doen, maar merk dat ik momenteel niet zo sterk ben in het beantwoorden van mail en zo. Op de een of andere manier komen er vaak heel veel extra gevoelens bij om de hoek kijken, waarvan ik niet goed weet hoe daarmee om te gaan en waarvan sommige natuurlijk niet voor Jan en Alleman zijn bestemd! Of nog niet...

Heel voorzichtig ben ik begonnen om mijn vlagen van herinneringen aan het ziekenhuis en de tijd daarna op te gaan schrijven. Opmerkingen om me heen kunnen soms een tipje van de zwarte sluier van de tijd op de IC doen oplichten. Waar ik nu ben en over een half jaar zal zijn... allemaal vragen. De angst die continue op de achtergrond aanwezig is en waar ik maar niet afkom en aan de andere kant ook eigenlijk te eigenwijs mee omga; iedere andere idioot was al tig keer naar de arts teruggegaan!  Maar ook wat ik hier allemaal mee gewonnen heb: een heel andere kijk op het leven, dankbaarheid, genieten en vriendschappen.  
Wat kan het leven toch mooi maar ook zo moeilijk zijn!

Er volgt meer.... zeker!

 


gepost door chris om 18:20

 
het kind....
Vandaag met de meiden bij Savanna naar Tjalling & Kees gekeken. Robin & Daan hebben zich vermaakt en gelachen, maar Chris nog veel harder! Zou ze toch een beetje kinds zijn geworden?

Nou ja, we hebben het CD-tje gekocht, dus ze kan thuis ook nog het "drollenliedje" meezingen.
gepost door rob om 14:29

 
Jaja...
Heerlijk, dat weer gister! Met de meiden naar het strand geweest en alledrie lekker (rood)gekleurd. Krabbetjes gevangen, in het water gespeeld en ik lekker een boek gelezen. Ik hoop toch echt dat er de komende drie vakantieweken nog wat van deze dagen zullen komen.

Verder rustig aan gedaan. Zoals gebruikelijk overdag wat slapen, boekjes lezen en opruimen. Katten verzorgen van anderen, beetje koken en klooien.

Eergisteren kwam er een mevrouw van de indicatiedinges van de Thuiszorg langs. Ze was verbaasd: op het formulier stond dat ik rechtszijdig geheel verlamd was. Het stomme was dat dat er nog niet op stond toen ik dat formulier ondertekende! Niet prettig vind ik dat, alsof ik de boel zit te flessen ofzo. Toch nog een half jaar extra hulp toegekend. Prettig, maar af en toe heb ik ook het idee dat ik het niet nodig heb: ik ben niet zo erg hulpbehoefend (en dus al helemaal niet rechtszijdig verlamd!).

gepost door chris om 15:50

 
Het is hier stil...
Ik weet het.

Even alles een beetje op een rij van de afgelopen maand:
Laatste schooldagen kwamen: afscheid van groep 2 voor Daan. Eindelijk, eindelijk gaat ze naar groep 3. Wat heeft ze er een zin in! Eigenlijk hoeft die hele vakantie voor haar niet. Hoe eerder in groep 3 hoe beter!

En het afscheid bij Robin in de klas van juf Stephanie. Twee jaar zat ze bij haar in de groep. Wat een fijne juf! En wat heeft ze Robin goed door de afgelopen maanden heen gesleept. Ik heb er bewondering voor. Mocht ik ooit dat papiertje van de PABO krijgen, dan wil ik zo'n juf worden. Robin had een super rapport met zelfs een A voor rekenen. Nu dus groep 5 en ook zij heeft er zin in.

Niet te vergeten de verjaardag van Robin. 8 jaar... Voor mij weer zo'n dag dat ik het moeilijk had: stel je voor dat? Ze is enorm verwend door iedereen. Dank voor alle hulp!

En dan ikzelf. Ja, gaat goed. Alhoewel met vlagen ook erg slecht. De verjaardag van Robin, de laatste schooldagen en het begin van de vakantie vraten energie. Ik was doodop. Op zo'n moment word ik wel heel erg door mijn eigen lichaam gewaarschuwd dat ik nog niet alles kan. Daardoor ook helaas de summercourse gemist. Mocht er hier nog een verdwaalde medestudente aanwaaien: fijne vakantie en succes voor komend jaar!

En nog iets anders. Mijn 1e gesprek met de neuropsycholoog. Tja, ik weet niet wat ik daarvan moet denken en daarmee moet. Nog maar even het volgende gesprek afwachten. Ik weet nu wel waar ik het over moet hebben: mijn angst. Angst? Ja, voor vanalles en nogwat. Zoals Rob hieronder beschreef had ik afgelopen vrijdag enorme hoofdpijn. Het leek niet op een kater, niet op migraine. Het was een pijn precies op de geopereerde plek in mijn hoofd. Ik was zo bang! Stel je voor dat ik weer naar het ziekenhuis zou moeten, dat alles weer van voren af aan zou beginnen, dat dat clipje was losgeraakt, dat er toch nog een zwak adertje in mijn hoofd zit, dat mijn botlapje niet goed heelt en de boel irriteert, dat... dat ik dood ga. Die angst. De schrik die bij Robin en Daan over hun gezichten vloog, toen ze hoorden dat er een dokter kwam en dat ik misschien naar het ziekenhuis zou moeten voor een scan ofzo. Verdorie, dat doet pijn. Ze hebben al teveel meegemaakt de afgelopen maanden. Dat is dus voer voor de neuropsycholoog. Misschien kan hij er wat mee, waardoor ik me wat zekerder voel.

En verder doe ik weinig. Helaas voor de meiden: ik heb nog steeds rust nodig overdag en kan dus niet vanalles met ze doen. Ik hoop maar dat het weer mooier gaat worden, dan kunnen we veel naar buiten!
gepost door chris om 23:05

 
hoofdpijn
Het is wel eng als Chris een hele dag erg veel hoofdpijn heeft. En dan ook nog ongeveer op die plek waar ze geopereerd is.
gepost door rob om 14:08