wonder
Eigenlijk blijft het een wonder: nu net drie maanden geleden een hersenbloeding en Chris lijkt weer helemaal "normaal". Lijkt, want ze heeft het er nog best moeilijk mee. Ze voelt zich vaak "nutteloos" en verveelt zich, omdat ze domweg nog weinig kan. Ze wil wel, maar haar lichaam heeft er nog niet zo'n zin in, dat is gewoon nog te moe.

Uiterlijk zie je niets meer. Niets dat die enorme klap van een paar maanden geleden verraadt. Ze is lekker bijgekleurd door de zonnebank, het litteken is bedekt door haar en ze doet gewoon haar ding. En ik kan me voorstellen dat Chris daar dubbele gevoelens bij heeft: het is natuurlijk enerzijds fantastisch, maar mensen om haar heen zullen moeilijker begrijpen dat ze vaak zo moe is en moeite heeft met haar concentratie. Ik merk dan ook dat ze erg blij is met mail en kaartjes die ze krijgt; raar genoeg heeft zij nou net de meeste aandacht van iedereen "gemist" omdat ze in de periode dat het erop-of-eronder was weinig meekreeg van wat er om haar heen gebeurde.

Maar.......... het blijft een wonder! Als ik nog denk aan de spanning van drie maanden geleden........
gepost door rob om 10:55

 
En toen...
toen dacht ik dat ik alles wel weer kon, dus met veel plezier de verjaardag van Daan gevierd. Oké, een klein beetje visite en dat ook nog verspreid over twee dagen. Nou, toen bleek dus dat ik alles nog niet helemaal kon! De hele dinsdag voor pampus gelegen om bij te komen van de dagen ervoor en om energie op te doen voor de avond zelf, want Daan ging optreden met haar klas. Veel te druk voor mij! En dus woensdag nog steeds veel geslapen.

Niet dat ik veel heb geleerd hoor, van het bovenstaande, want inmiddels heb ik dus een aantal tentamens aangevraagd. Ik betaal tenslotte niet voor niks collegegeld en daarbij is dat misschien een manier om de verveling tegen te gaan! Een aantal mensen in m'n omgeving raadt het me af, die tentamens. Stel je voor dat ik ze niet haal ofzo. Dat is dan zo'n domper. Zou het? Wie weet: stel je voor dat ik ze wel haal, of een paar. Dan is het toch hartstikke knap, zo drie maanden na mijn hersenspoeling?

Het wordt overigens steeds moeilijker om daar überhaupt zielig over te doen: mijn haar groeit goed en de zonnebank (dankjewel WIlma voor die lekkere lotion!) maakt dat ik er supergezond uitzie! Toch maak ik me zo hier en daar wel wat zorgen over het gehele genezingsproces. Op een aantal plekken in mijn hoofd heb ik deuken (of bulten, het ligt er maar net aan hoe je ernaar kijkt) en het voelt allemaal nog steeds niet erg stevig. Ook maak ik me wat zorgen over mijn geheugen. Ik merk dat mijn korte termijngeheugen wat problemen geeft: het is erg irritant om zo nu en dan gebeurtenissen van de dag ervoor niet goed te kunnen herinneren. Ook blijven mijn concentratie en tijdsbesef een probleem. Ik wil daar toch meer van weten en misschien hoe ik dat kan trainen ofzo. Morgen dus maar even een afspraak maken met de arts.

En verder? Fietsen kan ik nog, dat hebben we getest op de stoep. Ik durf het echter nog niet aan op straat. Ik ben namelijk nog steeds wat langzaam...
gepost door chris om 22:25

 
verplaatst
Dit Chrislog is verplaatst.
De nieuwe link (handig om te bookmarken) is http://blog.facilitiespro.com/chrislog/chrislog.php .
gepost door rob om 10:17

 
Daan is jarig!

vandaag wordt Daan 6

HOERA!!!

gepost door rob om 13:00

 
zomaar tussendoor....
Voor een dag van morgen
wanneer ik morgen doodga
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield
vertel het aan de wind
die in de bomen klimt
of uit de takken valt
hoeveel ik van je hield
vertel het aan een kind
dat jong genoeg is
om het te begrijpen

vertel het aan een dier
misschien alleen
door het aan te kijken
vertel het aan de huizen van steen
vertel het aan de stad
hoe lief ik je had

maar zeg het aan geen mens
ze zouden je niet geloven
ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man
alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad

als ik jou

(Hans Andreus)
gepost door rob om 13:10

 
update
Het wordt weer tijd voor een update, is het niet? April is begonnen... wat gaat de tijd toch enorm snel. Allemaal jarigen deze maand; gisteren even aan oma gedacht. Vandaag Kiki, morgen Astrid, daarna Elsbeth en uiteindelijk mijn eigen kleine boef. Fijn om dat goed mee te kunnen maken. Op haar verjaardag is het al weer drie maanden geleden dat dus ons hele leven op de kop kwam te liggen.

Ik merk dat ik de laatste dagen erg emotioneel ben. Alles valt me moeilijk. Nog meer dan voorheen heb ik het idee dat iedereen doorgaat met leven en dat het mijne stil is blijven staan. Ik ben nog steeds ontzettend moe en alles kost nog steeds veel inspanning. Natuurlijk zal het een stuk beter zijn dan een aantal weken geleden, maar voor mijzelf voelt het alsof ik in een kooitje zit dat veel te klein is: mijn vleugels slaan tegen de tralies en het deurtje krijg ik niet open... Ik kan niet doen wat ik wil doen!

Ook merk ik dat ik wat aan m'n conditie moet gaan doen: ik doe niks! Dit itt tot voorheen. Maar met dat kleine stukje dat ik loop verbeter ik dus niks en fietsen durf ik niet! Als iemand per ongeluk een hometrainer of roeiapparaat over heeft???
gepost door chris om 13:17